Το My Lefkada για το ιστολόγιό μας

Η γνωστή και έγκυρη ηλεκτρονική πύλη ενημέρωσης για τη Λευκάδα "My Lefkada", προσπάθεια ενός νέου ανθρώπου γεμάτου ώρεξη και πάθος για τον τόπο μας, έχει κάνει εδώ και καιρό αναφορά στο ιστολόγιό μας.

Η αναφορά αυτή, για την οποία και τον ευχαριστούμε, δείχνει εν πολλοίς το αδιάπτωτο ενδιαφέρον της κοινωνίας για τον ιστορικό θεσμό μας, θεσμό που ως γνωστόν ασχολείται με τη φιλοσοφική σκέψη και πασχίζει για την ηθική τελείωση του ανθρώπου ανεξάρτητα από τα όποια κομματικά, θρησκευτικά ή κοινωνικά του πιστεύω.

Μάλιστα, ας υπενθυμίσουμε επί τη ευκαιρία ότι ο θεσμός μας ήταν και παραμένει κατ' ουσίαν ανοικτός σε όλους τους ανθρώπους οι οποίοι διακρίνονται για την διάθεσή τους για προβληματισμό και σκέψη, αλλά και για προσφορά άμεσα ή έμμεσα στην κοινωνία μας. Ο ενδιαφερόμενος δεν έχει παρά να ζητήσει την ένταξή του στην συντεχνία και εφόσον διαθέτει την καλή μαρτυρία να ακολουθήσει την νενομισμένη για τέτοιες περιπτώσεις διαδικασία.

Παρακάτω δημοσιεύουμε τον σύνδεσμο όπου φιλοξενείται η πληροφορία για το ιστολόγιό μας. 

http://mylefkada.gr/eidhseis/nea/2853-tektones.html

Φιλαρμονική Ένωση Λευκάδας "Άγγελος Σικελιανός"

Θεωρώντας ότι οι Τέκτονες είμαστε άνθρωποι κοινωνικώς ενεργοί και επιθυμούμε να είμαστε χρήσιμοι και ωφέλιμοι στην τοπική μας κοινωνία, μέρος αναπόσπαστο της οποίας αποτελούμε σε τελική ανάλυση, αναφερόμαστε εδώ σε ένα ακόμη φιλοπρόοδο, καλλιτεχνικό σωματείο της περιοχής μας, το οποίο φιλοδοξεί κι εκείνο με τη σειρά του να προσθέσει έναν ακόμη λίθο στο ευρύτερο πολιτιστικό κτίσμα που εδώ και αιώνες ανεγείρεται στη Λευκάδα μας. Έτσι λοιπόν αντιγράφουμε από το site: http://www.lefkada.gr/pages.asp?pageid=856&langid=1

Η Φιλαρμονική Ένωση Λευκάδας "Άγγελος Σικελιανός" είναι ένα νεότευκτο σωματείο, που έχει σαν κύριο στόχο και σκοπό να συμβάλλει στην προώθηση και ανάπτυξη της Μουσικής Τέχνης, Παράδοσης και Παιδείας σε όλα τα Κοινωνικά στρώματα. Να εμφυσήσει το ενδιαφέρον και την θέληση στην νεολαία μας για την γνώση της Μουσικής Τέχνης και Παράδοσης όπως επίσης την ενασχόληση με αυτή είτε έχοντας ως όφελος την απόκτηση Μουσικής Παιδείας είτε έχοντας ως προσανατολισμό την επαγγελματική αποκατάσταση και εν συνεχεία την διάδοση των αξιών και αρχών της Μουσικής Τέχνης και Επιστήμης.

Η μακραίωνη μουσική παράδοση του τόπου μας και η αγάπη των μουσικών που αποτελούν το σωματείο για αυτή όπως επίσης η διατήρηση και διάδοσή της αποτελούν κύριο μέλημα όλων.

Ως τίτλο τιμής και σεβασμού στην παράδοση η Φιλαρμονική Ένωση Άγγελος Σικελιανός υιοθέτησε ως προμετωπίδα του το ονοματεπώνυμο του Λευκάδιου, Εθνικού ποιητή και οραματιστή Άγγελου Σικελιανού, ως ελάχιστο φόρο τιμής στην προσφορά του στην Πατρίδα μας και στην Οικουμένη ολάκερη.

Τα στοιχεία επικοινωνίας του Σωματείου είναι τα παρακάτω:

 

Φιλαρμονική Ένωση Άγγελος Σικελιανός

ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ: Τ. Κέννεντυ 33, Τ.Κ. 31100

περιοχή Νεάπολη Λευκάδος

TΗΛΕΦΩΝΑ: 2645300595, ΚΙΝ. 6972034454, 6984426755

Web Site: http://felsikelianos.wordpress.com/

Email: felsikelianos@gmail.com

ΝΕΟΙ ΤΟΠΙΚΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ

Απόψε αναδείχθηκαν οι νέοι τοπικοί άρχοντες της χώρας. Στον νέο Δήμαρχο Λευκάδος, τον Δήμαρχο Μεγανησίου και τον Αντιπεριφερειάρχη μας, ευχόμαστε κάθε επιτυχία κατά την θητεία τους, για το καλό του Τόπου μας, και τους συγχαίρουμε από την καρδιάς μας.

Ευχόμαστε όλες οι παρατάξεις που εκτέθηκαν σε αυτές τις εκλογές να λειτουργήσουν συναινετικά στο εξής και να συνεργαστούν έντιμα, πέρα και έξω από κομματικά, συντεχνιακά ή ατομικά μικροσυμφέροντα και με μόνο γνώμονα το μακροπρόθεσμο συμφέρον του συνόλου.

Για τους εκλεγμένους αδελφούς μας χαιρόμαστε, όπως είναι φυσικό, διπλά και τους υπενθυμίζουμε ότι γι'αυτούς τα ανωτέρω ισχύουν σε ακόμη πιο απόλυτο βαθμό, επειδή ακριβώς έχουν την τιμή και το προνόμιο να είναι Ελευθεροτέκτονες, άρα υπεύθυνοι πολίτες, έντιμοι άνδρες και στρατευμένοι στον συνεχή αγώνα για ευημερία του Τόπου, η οποία δεν είναι δυνατόν να εξασφαλιστεί, παρά μόνον από άνδρες και γυναίκες με υψηλό ηθικό φρόνημα και αίσθηση του χρέους και της ευθύνης τους έναντι των επερχομένων, αλλά και των απελθουσών γενεών.

Ομηρική Ιθάκη - Λευκάδα;

Τελευταία ανέκυψε και πάλι ζήτημα ομηρικής Ιθάκης με ανακοίνωση καθηγητών ότι ίσως βρίσκονται στα πρόθυρα της ανακάλυψης του μυκηναϊκού ανακτόρου του Οδυσσέα. Εμείς με τη σειρά μας παραθέτουμε άρθρο του γνωστού καθηγητή Γιώργου Κοντογιώργη επί του ευρύτερου θέματος.


Πηγή:http://contogeorgis.blogspot.com/2008/02/blog-post_3738.html


Γιώργος Κοντογιώργης

Το ζήτημα της ομηρικής Ιθάκης

1. Το ζήτημα της ομηρικής Ιθάκης συνεχίζει να προκαλεί το ενδιαφέρον της επιστήμης και της κοινής γνώμης για ένα κυρίως λόγο. Ο Οδυσσέας, ο βασιλιάς της Ιθάκης, υπήρξε μια από τις πλέον εμβληματικές μορφές της τρωικής εκστρατείας. Εμφανίζεται να πρωταγωνιστεί στα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στο στρατόπεδο των Ελλήνων λόγω της ιδιαίτερης ευφυΐας του, κυρίως όμως εξαιτίας της βαρύνουσας θέσης της Ιθάκης (και κατ’επέκταση του ιδίου) μεταξύ των μυκηναϊκών κρατών. Η κεντρική αυτή θέση του Οδυσσέα στα δρώμενα, σε συνδυασμό με την ιδιαιτερότητα της προσωπικότητάς του, εξηγεί επίσης το γεγονός ότι το ένα από τα δυο έργα του Ομήρου φέρει το όνομά του.

Πρώτη θεμελιώδης διαπίστωση λοιπόν είναι ότι το κράτος της Ιθάκης υπήρξε ένα από τα πλέον ισχυρά της εποχής με σημαίνουσα ευημερία. Την ευημερία αυτή την όφειλε σε σημαντικό βαθμό στην κομβική θέση που κατείχε για το πέρασμα των Ελλήνων προς τις δαλματικές ακτές, την Ιταλία και τη δυτική Μεσόγειο. Ο Όμηρος γνωρίζει ότι στα λιμάνια της Ιθάκης προσεγγίζουν πλοία που μεταφέρουν αγαθά και εμπόρους από και προς αυτά. Συνομολογεί επίσης ότι στην επικράτεια της Ιθάκης ανήκε μια μεγάλη για την εποχή περιοχή: η ίδια η Ιθάκη, τα νησιά Δουλίχιο, Σάμη και Ζάκυνθος καθώς και η «ηπείροιος ακτή», μια μεγάλη έκταση απέναντι στη σημερινή Ακαρνανία στην οποία αναφέρεται συχνά ο Όμηρος. Μόνη η Κέρκυρα, το νησί των Φαιάκων, εξαιρείτο από την εξουσία του Οδυσσέα καθώς συγκροτούσε ίδιον κράτος.

Ιστορική φωτογραφία από τις ανασκαφές του Γερμανού αρχαιολόγου Wilhelm Dolpferd
στη Λευκάδα, την οποία θεωρούμε ως την ομηρική Ιθάκη.

Επομένως η διαμφισβήτηση για την ομηρική Ιθάκη δεν αφορά στο ανήκειν ή μη του συμπλέγματος αυτού των Ιονίων νήσων στο κράτος του Οδυσσέα, αλλά στο νησί που στέγαζε την πρωτεύουσά του, το άστυ που καθόλες τις ενδείξεις έδωσε το όνομά του σ’αυτό και στο σύνολο κράτος.

2. Εκτιμώ ότι για λόγους που συνδέονται με τον γεωπολιτικό χάρτη της εποχής και, φυσικά, με την φύση του κοινωνικο-οικονομικού και πολιτικού συστήματος των Μυκηναίων το νησί όπου εδραζόταν η πρωτεύουσα της Ιθάκης είναι η σημερινή Λευκάδα. Στην εκτίμηση αυτή, συμβάλει, κατά τη γνώμη μου, η ίδια η μαρτυρία της Οδύσσειας.

Η γεωπολιτική, το επικοινωνιακό σύστημα της εποχής σε συνδυασμό με τις επιδώσεις της ναυπηγικής και της ναυσιπλοΐας, υπαγόρευαν την ανάπτυξη της θαλάσσιας επικοινωνίας κατά μήκος της ακτογραμμής. Υπό την έννοια αυτή, η Λευκάδα μονοπωλούσε το ενδιαφέρον της ναυσιπλοΐας και, κατ’επέκταση, του εμπορίου των Μυκηναίων του μητροπολιτικού ελλαδικού χώρου με τη δυτική Μεσόγειο . Η στρατηγική αυτή θέση της Λευκάδας/Ιθάκης αποτέλεσε τη σταθερά, η οποία αποκαλύπτεται με τον πλέον εύγλωττο τρόπο κατά την περίοδο της κορινθιακής κυριαρχίας στο δυτικό εμπόριο. Οι Κορίνθιοι διάνοιξαν τη διώρυγα προκειμένου να αποφύγουν την ανοιχτή θάλασσα στο στενό με τη σημερινή Ιθάκη και Κεφαλονιά. Η στρατηγική αυτή θέση της Λευκάδας εξηγεί το γεγονός ότι ανέπτυξε μια από τις πλέον εκτενείς και πολυάνθρωπες πόλεις της αρχαιότητας. Με τη διάνοιξη της διώρυγας το εσωτερικό επίκεντρο θα μετακινηθεί επίσης από τη μέση και τη νότια Λευκάδα προς βορράν, στην είσοδό της.

Σε κάθε περίπτωση, συνάγεται ότι ο βασιλιάς/ηγέτης του κράτους δεν θα μπορούσε να μην επιδιώξει την ενθυλάκωση του οικονομικού ενδιαφέροντος που προσέφερε η στρατηγική θέση του νησιού της Λευκάδας στην ακτογραμμή της ναυσιπλοΐας.

Στην επισήμανση αυτή οφείλει να συνεκτιμήσει κανείς τη διαβεβαίωση του Ομήρου ότι ο Οδυσσέας είχε επενδυμένα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα στην ηπειρωτική ακτή, δηλαδή στο ακαρνανικό έδαφος της επικράτειάς του . Μάλιστα, καθόλες τις ενδείξεις, ήταν ο μόνος μεταξύ των ευγενών της Ιθάκης, που κατείχε τα εδάφη της περιοχής αυτής. Είναι προφανές ότι η «ηπείροιος ακτή», συνδυάζεται οργανικά με τη Λευκάδα και όχι με τα άλλα απόμακρα προς αυτήν νησιά.

Η ανωτέρω παραδοχή εδράζεται στον χαρακτήρα του μυκηναϊκού κοινωνικο-οικονομικού συστήματος. Οι μυκηναϊκές κοινωνίες υπήρξαν μεταβατικές, με την έννοια ότι παρόλη την ανάπτυξη του εμπορίου η βάση τους ήταν αγροτική. Από την αγροτική οικονομία προκύπτουν και οι συσχετισμοί πολιτικής ισχύος που καθιερώνουν τον Οδυσσέα ως ηγέτη του κράτους της Ιθάκης. Είναι εντέλει ο εξ αποστάσεως ισχυρότερος γαιοκτήμονας: διαθέτει τα περισσότερα κοπάδια , που σημαίνει ότι κατέχει τα μεγαλύτερα βοσκοτόπια, ενώ το ανάκτορό του δεν έχει ταίρι στην εποχή του . Τα αγαθά, ο χρυσός, ο χαλκός, το λάδι, το κρασί κλπ που είχε συσσωρευμένα στην «ψηλοτάβανη και ευρύχωρη αποθήκη» του ανακτόρου ξεπερνούν σαφώς εκείνα των άλλων ευγενών . Συγχρόνως, σε αντίθεση με τους ευγενείς του Δουλιχίου, που εμφανίζονται ως παραγωγοί σιταριού , η οικονομική επιφάνεια του Οδυσσέα φαίνεται ότι είχε ως βάση την κτηνοτροφία.

Ευρήματα των ανασκαφών του Dolpferd.
Σήμερα τα ευρήματα των ανασκαφών του Γερμανού αρχαιολόγου φιλοξενούνται στις συλλογές του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου στην Αθήνα και του Αρχαιολογικού Μουσείου Λευκάδας.

3. Με δεδομένη την οικονομική αυτή συγκρότηση της κοινωνίας της Ιθάκης το μόνο νησί που προσφέρεται για την υποστήριξη της οικονομικής ισχύος του γαιοκτήτη βασιλιά/ηγέτη και, κατ’επέκταση, για τη στέγαση της πρωτεύουσας του κράτους, είναι η Λευκάδα. Διότι ως νησί διαθέτει επάρκεια εδαφών, τα οποία επιπλέον σχηματίζουν μια γαιοκτητική/εδαφική ενότητα με την ακαρνανική ενδοχώρα.

Η σημερινή Ιθάκη, αντιθέτως, λόγω μεγέθους και γεωμορφίας δεν μπορεί να υποστηρίξει την εξέχουσα ισχύ του βασιλέα του κράτους. Δεν διαθέτει επαρκή εσωτερικό ζωτικό έδαφος ούτε άμεση επικοινωνιακή δυνατότητα με την «ηπείροιο ακτή». Και φυσικά, ουδείς λόγος συνέτρεχε να επιλέξει το μικρότερο και, μάλιστα, το πλέον άγονο νησί ως έδρα του ο ηγέτης εάν τα ζωτικά του συμφέροντα τοποθετούνταν σε άλλο νησί και στην ηπειρωτική στεριά. Όντως, η διήγηση του Ομήρου εστιάζει τη μεγίστη οικονομική δραστηριότητα του Οδυσσέα στο ίδιο νησί που είχε την έδρα του και στην αντίπερα ηπειρωτική ενδοχώρα. Προσθέτω δε ότι πέραν της μεγίστης οικονομικής δραστηριότητας που ανέπτυσσε ο Οδυσσέας στο νησί του, ευδοκιμούσαν σ’αυτό και άλλοι ευγενείς γαιοκτήμονες. Διανοείται κανείς ότι η σημερινή Ιθάκη θα μπορούσε να υποστηρίξει τον εξέχοντα γαιοκτητικά Οδυσσέα και, τουλάχιστον, δώδεκα ακόμη μεγάλους γαιοκτήμονες, οι οποίοι ως εκ της οικονομικής τους επιφάνειας νομιμοποιούνταν να εμφανίζονται μεταξύ των διεκδικητών του θρόνου του Οδυσσέα ;

Ένα άλλο καθοριστικό, κατά τη γνώμη μου, στοιχείο, που διέρχεται απαρατήρητο ή αποδίδεται σε ποιητική άδεια, αφορά στο επαναλαμβανόμενο ερώτημα των μελών του βασιλικού οίκου (της Πηνελόπης, του Τηλεμάχου) αν ο ξένος που είχαν μπροστά τους ήρθε στην πόλη του Οδυσσέα με το πλοίο ή δια ξηράς . Το ερώτημα αυτό είναι απολύτως φυσικό να υποβάλλεται στον επισκέπτη της σημερινής Λευκάδας αφού παρόλη τη λιμνοθάλασσα που τη χωρίζει (και την χώριζε ανέκαθεν) από την ακαρνανική ακτή η πρόσβαση σ’αυτήν είναι εύκολη και, οπωσδήποτε, ήταν τρέχουσα για τους ανθρώπους του Οδυσσέα. Είναι όμως μη διανοητό για τα άλλα νησιά, συμπεριλαμβανομένης και της σημερινής Ιθάκης.

4. Ένα τελευταίο ζήτημα που είναι ωστόσο ικανό να ενισχύσει ακόμη περισσότερο το ανωτέρω επιχείρημα έχει να κάμει με την φύση του κράτους του Οδυσσέα. Διευκρινίσαμε ήδη ότι είναι τυπικά μυκηναϊκό. Έχω ταξινομήσει αλλού το μυκηναϊκό σύστημα στην μεταβατική κρατική δεσποτεία . Πρόκειται για ένα πολιτικό σύστημα που αντανακλά τις σχέσεις ιδιοκτησίας/γαιοκτησίας και τους συναρτώμενους με αυτές συσχετισμούς. Το δεσποτικό κράτος απαρτίζεται από τα επιμέρους δεσποτικά πεδία (είδος φέουδων), των οποίων προΐσταται ο ιδιοκτήτης ευγενής, ο επονομαζόμενος βασιλέας . Στην Οδύσσεια απαριθμούνται συνολικά εκατόν οκτώ βασιλήες που διεκδικούν τον θρόνο του Οδυσσέα: πενήντα από το Δουλίχιο, είκοσι τέσσερις από την Σάμη, είκοσι από τη Ζάκυνθο και δώδεκα από την Ιθάκη .

Ο ισχυρότερος μεταξύ των βασιλέων, εν προκειμένω ο Οδυσσέας, κατέχει το κεντρικό πολιτικό σύστημα και προΐσταται των άλλων βασιλήων. Οι οποίοι όμως με τη σειρά τους συγκροτούν την «γερουσία» που συντρέχει τον κεντρικό βασιλέα στην άσκηση της εξουσίας.

Η αποδυνάμωση της κεντρικής βασιλείας αποτελεί ένα διάχυτο φαινόμενο που ακολούθησε τη μακρά απουσία των Μυκηναίων ηγετών στην Τροία και διήρκεσε έως τους πρώιμους προ-κλασικούς χρόνους. Ο Ησίοδος μας μεταφέρει την ηχώ της νέας αυτής πραγματικότητας που είχε ως συνέπεια να επιβαρύνει την κοινωνική κατάσταση του κοινού λαού. Εντούτοις, η αρχή που διείπε το σύστημα της κρατικής δεσποτείας εξακολουθούσε να είναι ακόμη αρραγής κατά την περίοδο που εξετάζουμε.

Στο μέτρο που στη δεσποτεία ο κάτοχος του κράτους είναι και ιδιοκτήτης του, η διαδοχή είναι κληρονομική. Το κράτος ανήκει στον αρχηγό του οίκου και μεταβιβάζεται στον διάδοχό του δυνάμει της αρχής της αρρενογονίας. Η Πηνελόπη ως τοποτηρητής του θρόνου και επίτροπος του ανηλίκου Τηλεμάχου μπορούσε να παρακάμψει την τάξη αυτή εάν παντρευόταν έναν από τους βασιλήες/μνηστήρες του θρόνου . Η λύση αυτή θα διευκολυνόταν προφανώς ή, έστω θα ενθαρρυνόταν, αν εξέλειπε βιολογικά ο ίδιος ο Τηλέμαχος. Όμως στην περίπτωση αυτή θα επρόκειτο για «πραξικόπημα», δηλαδή για κατάλυση της πάτριας νομιμότητας . Το «ροκάνισμα» του χρόνου από την Πηνελόπη επιδέχεται από την άποψη αυτή διπλή ερμηνεία: είτε αυτήν που υιοθετεί ο Όμηρος είτε εκείνη που συνάδει με το ίδιον αυτής συμφέρον. Όντως η διατήρηση της εκκρεμότητας, της επέτρεπε να αναπληρώνει τον Οδυσσέα στη διοίκηση του κράτους και, φυσικά, να διασφαλίζει το συμφέρον του οίκου. Πράγμα που, όπως όλα δείχνουν, δεν φαίνεται ότι επετεύχθη αφού οι μνηστήρες εγκαταστάθηκαν για τα καλά στο ανάκτορο του Οδυσσέα και καρπώνονταν χωρίς αιδώ τα αγαθά του. Σε αντίθεση όμως με άλλες βασίλισσες του μυκηναϊκού κύκλου η εμμονή της Πηνελόπης στην αναμονή του Οδυσσέα απέτρεψε την εκτροπή και οδήγησε εντέλει στην αποκατάσταση της νομιμότητας..

5. Συνάγεται λοιπόν ότι η γεωπολιτική πραγματικότητα και το επικοινωνιακό σύστημα της εποχής, η φύση της κοινωνίας και του κράτους, η ίδια η μαρτυρία της Οδύσσειας συνηγορούν υπέρ της άποψης ότι η Ιθάκη ως κρατική δεσποτεία συγκροτείται από το σύμπλεγμα των Ιονίων νησιών πλην της Κέρκυρας και μέρος της ηπειρωτικής ή ακαρνανικής ακτής. Από την άλλη, το νησί και το άστυ/πρωτεύουσα που καθόλες τις ενδείξεις έδωσαν το όνομά τους στο ίδιο το κράτος ήταν η σημερινή Λευκάδα. Η συνεκτίμηση των στοιχείων που με οδηγούν στο συμπέρασμα αυτό με κάνει τέλος να πιστεύω ότι η έδρα του Οδυσσέα βρισκόταν στη μέση ή στη νότια Λευκάδα, στο Νυδρί ή ενδεχομένως στη Βασιλική . Για διαφορετικούς λόγους μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να υποστηριχθεί και η μια και η άλλη άποψη. Το ζήτημα αυτό ωστόσο έχει μικρή σημασία αν αναλογισθεί κανείς ότι στασιάζεται ακόμη το μείζον, δηλαδή μια συμφωνία για την εσωτερική φυσιογνωμία και την δομή του κράτους της Ιθάκης.

Μια αντιμασωνική θεώρηση της μύησης στον Α΄ βαθμό

Στην γερμανοκρατούμενη Γαλλία του 1943 γυρίζεται μια πληρωμένη από τους Ναζί προπαγανδιστική ταινία εις βάρος του Τεκτονισμού. Σκηνοθέτης ο  Paul Riche και η ταινία είναι το "Forces Occultes". Αναδημοσιεύουμε από το youtube τα δύο μέρη που αναφέρονται στην μύηση.

Μέρος 1ο     

Μέρος 2ο

Η ταινία είναι βασισμένη σε μαρτυρίες από μύηση πρώτου βαθμού σε Στοά Σκοτικού Τυπικού. Είναι όμως πολλές οι ανακρίβειες και οι υπερβολές, ενώ είναι και σαφής ο αρνητικός τρόπος αντιμετώπισης της όλης τελετής. 

Οι υπότιτλοι είναι στην ιταλική γλώσσα. 

ΜΙΑ ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΥΗΣΗ ΣΤΟΝ Α΄ ΒΑΘΜΟ

Αντιγράφουμε από το εξαίρετο blog "ΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΒΙΩΜΑ", http://mason100.blogspot.com/2010/06/blog-post_12.html , ένα θαυμάσιο άρθρο:

"Ας πούμε τώρα λίγα πραγματάκια για τη Μύηση...



Φοβερά και τρομερά πράγματα υποτίθεται ότι συμβαίνουν στη διαδικασία της μύησης. Αν είναι να πιστέψει κανείς τους καλεσμένους του Χαρδαβέλλα ή την κα Ελένη Λουκά, θα έπρεπε να περιμένω να πιω αίμα νεογέννητου, να κάνω σπονδές στο Σατανά, να διακορεύσω καμμιά παρθένα που περνούσε ξέπουρλη έξω από τη Στοά και να κάνω τη μυστική χειραψία με τους Σιωνιστές της Βουρβουρούς Χαλκιδικής.


Φυσικά, δεν έλειπε και η διάθεση πλάκας εκ μέρους των μελλοντικών αδελφών μου. “θα δεις τι έχεις να τραβήξεις κακομοίρη”, “θα σε λιανίσουμε στο ξύλο”, “θα δεις το Χριστό φαντάρο” και όλα τα σχετικά με την καζούρα που τραβάει στο Στρατό μια παλιοσειρά σε ένα ψάρακα που εμφανίζεται στο τάγμα του με τα αυτοκόλλητα χαρτάκια ακόμα επάνω στη στολή του.


Οι πιο ψύχραιμοι, μου είπαν απλά να προσπαθήσω να ευχαριστηθώ την εμπειρία, γιατί είναι κάτι το μοναδικό και κρύβει μέσα της πολλούς συμβολισμούς.

Αναπαράσταση μύησης από κινηματογραφική ταινία.

Τέλος πάντων, κάποια στιγμή με πήρε ο υπεύθυνος τηλέφωνο και μου είπε “την τάδε μέρα και ώρα να είσαι στη Στοά με μαύρο κουστούμι, μαύρα παπούτσια, μαύρη γραβάτα και λευκό πουκάμισο”... Κανονικός Man in Black δηλαδή, αν έχετε δει την ταινία. Μόνο το μαύρο γυαλί μου έλειπε βραδυάτικα...

Ετσι, ο φίλος σας έκανε την εμφάνισή του την καθορισμένη ώρα, μαζί με άλλα δύο παλληκάρια που θα περνούσαν κι αυτά την ίδια δοκιμασία. Μας πήρανε και μας βάλανε να καθόμαστε μόνοι μας, σαν τους ψωριάρηδες, σε ένα διάδρομο και να περιμένουμε.


Κάποια στιγμή σκάει μύτη ένας τύπος με μια μαύρη ρόμπα και κουκούλα, φτυστό αρνητικό της Κου Κλουξ Κλάν και με μπαγλαρώνει χωρις να λέει τίποτα, μου δένει τα μάτια, με πιάνει από τα δύο μου χέρια δεμένα πίσω από την πλάτη μου και δήθεν σπρώχνοντάς με βίαια (και προσέχοντας ταυτόχρονα μην του σκοντάψω και σκάσω κάτω σαν καρπούζι) αρχίζει να με περιφέρει στους διαδρόμους, αλλάζοντάς μου πορεία για να με μπερδέψει. Εγώ στο μεταξύ πήρα πρέφα ποιος ήταν (ένα φιλαράκι που τα πίναμε μαζί το καλοκαίρι), αλλά έβγαλα μούγγα στη στρούγκα και έπαιξα το ρόλο μου.

Με τα πολλά με έμπασε σε ένα δωματιάκι που έμοιαζε με δοκιμαστήριο καταστήματος στο εντελώς μαύρο του και με παλούκωσε σε μια καρέκλα μπροστά σε ένα τραπεζάκι. Μου έλυσε τα μάτια και μου έδωσε ένα φύλλο χαρτί και ένα μολύβι να γράψω και σηκώθηκε και έφυγε (μάλλον για να περιλάβει τους άλλους μαντραχαλάδες που περιμένανε).

Αναπαράσταση ορκοδοσίας νεομύητου από ξυλογραφία του 19ου αιώνα.

Πριν φύγει μου έδωσε και ένα βελούδινο σακκουλάκι (μάλλον από ουίσκυ Johnny Walker Black Label ήταν) και μου ψυθίρισε να βάλω μέσα του όλα τα μεταλλικά αντικείμενα και τα νομίσματα που είχα επάνω μου.


Πάνω στο τραπέζι ήταν ένας ψεύτικος κόκκορας, ένα κρανίο με ένα φωτάκι μέσα του, ένα κερί που έκαιγε και κάτι πιατάκια που είχαν μέσα αλάτι και θειάφι, μια κλεψύδρα και ένα κομμάτι ψωμί.


Στον τοίχο ήταν κάποιες πινακίδες που έγραφαν τα παρακάτω:


Γνώθι σαυτόν


Μην προχωρήσης αν εις την ψυχήν σου υπεισέλθη τρόμος


Απελθε, αν εκ περιεργείας προσήλθες


Αποχώρησον, αν έχης το συμφέρον ως πυξίδα του βίου σου

Δυστυχής θα είσαι παρ'ημίν, αν δυσανασχετής, ακούων αποκαλυπτόμενα τα ελαττώματά σου

Θα είσαι ευτυχής εν μέσω ημών, αποφεύγων την υποκρισίαν και αναμιμνισκόμενος ότι είσαι θνητός


Οι συμβολισμοί που εμπεριέχονται εδώ λοιπόν, είναι προφανείς στον αναγνώστη. Ο μυούμενος πρέπει να αναλογιστεί το πέρασμα του χρόνου, τη θνητότητά του και μέσα στο σκοτάδι να αναλογιστεί “το Χάος από το οποίο προήλθε το μορφικόν Είναι της Φύσεως” (η Τάξις, δηλαδή, της Τεκτονικής φρασεολογίας).


Το χαρτί είναι η Κοινωνική Διαθήκη του μυούμενου και περιέχει τις ακόλουθες ερωτήσεις που πρέπει να απαντηθούν γραπτά και να υπογραφούν:


Τίνα τα προς τον Θεόν καθήκοντά σου;

Τίνα τα προς τον πλησίον, την Πατρίδα και την οικογένειαν;

Τίνα τα προς σεαυτόν;

Πίνακας Χαράξεως Α΄ Βαθμού.

Σαν καλό παιδί λοιπόν, συμπλήρωσα τη διαθήκη μου, και κάθισα να χαζεύω το κρανίο που με κοιτούσε με τη σειρά του με πονηρό και ελαφρά ειρωνικό ύφος (“άλλο ένα στραβάδι που μας επισκέπτεται”).

“Τι κοιτάς ρε μπάρμπα, δεν έχεις ξαναδεί άλλο ψάρακα εδώ μέσα;”

“Εχω δει παλληκάρι μου, αλλά δεν παύει να έχει πλάκα το θέμα”

“Και γιατί αυτό;”

“Ε, να, θυμάμαι τα δικά μου”

“Δηλαδή;”

“Να, τη δική μου μύηση”

“Δικός μας είσαι;”

“Ε, τι, θα με διορίζανε αλλοιώς εδώ;”

“Ααααα, μάλιστα! Και δε μου λές, είσαι πολλά χρόνια εδώ;”

“Εννοείς ζωντανός ή πεθαμένος;”

“Και τα δύο”

“Να σου πω...μμμμμμ.... μακαρίτης είμαι καμμιά πενηνταριά χρόνια. Ζωντανός ήμουν εδώ μέσα άλλα πενήντα”

“Τι μου λες, ρε μπάρμπα!!! Πρέπει να ήσουν υψηλόβαθμος δηλαδή”

“Αμέ!!! Ενδοξότατος, Κραταιός και Σοφότατος. Σαράντα περιζώματα άλλαξα εδώ μέσα, που λέει ο λόγος, άσε τα ιπποτικά που με τη στολή μου έμοιαζα με προσκοπική σκηνή γιατί ήμουν και καλοθρεμμένος, ζωή να'χα!!”

“Και πως ξέπεσες έτσι, να κάνεις το φωτιστικό μέσα στο Διασκεπτήριο;”

“Ατιμη κενωνία! Αλλους τους ανεβάζεις και άλλους τους κατεβάζεις στα Τάρταρα”

“Αυτό από τη Μήτση Κωσταντάρα το πήρες”

“Ναι, αλλά πάει στην περίπτωσή μου, όπως και το “Θα πάω στην Αστραλία να βρω την τύχη μου” της Βασιλειάδου”

“Καλά, καλά, τα λέμε άλλη φορά, ακούω βήματα απ'έξω”

“Αντε, καλή συνέχεια παλληκάρι μου, φιλιά στο Σεβάσμιο, όποτε θες πέρνα για κουβέντα, εγώ εδώ είμαι όλες τις εργάσιμες εκτός Δευτέρας που έχω ρεπό”

“Και που πας τις Δευτέρες”

“Θα το μάθεις στον 33ο βαθμό, μπουχαχαχαχα....ααααα, πριν φύγεις, ξύσε μου λίγο τη μύτη, με τρώει και δεν έχω πια χέρια...”


Εκείνη τη στιγμή άνοιξε η πόρτα και μπήκε φουριόζος ο Κου Κλουξ Κλάν, ή Δοκιμαστής όπως λέγεται επίσημα. Με κοίταξε λιγάκι με αμφιβολία, βλέποντάς με να ξύνω τη μύτη του κρανίου, αλλά δεν είπε τίποτα. Απλά με μπουζούριασε και πάλι, αφού μου φόρεσε το πανί στα μάτια και άρχισε να με περιφέρει στους διαδρόμους και να με ανεβάζει στις σκάλες μέχρι να βρεθούμε (όπως έμαθα εργότερα) στον προθάλαμο του Ναού (του χώρου που τελεί τις εργασίες της η Στοά). Εκεί μου ζήτησε να βγάλω το σακκάκι, τη γραβάτα, μου ξεκούμπωσε 3 κουμπιά από το πουκάμισο, μου σήκωσε το αριστερό μανίκι και το δεξί παντζάκι, μου έβγαλε το δεξί παπούτσι και με έβαλε να φορέσω ένα πασουμάκι 2 νούμερα πιο μικρό από την ποδάρα μου. Μετά με έβαλε να “κρούσω τη θύρα του Ναού” μία φορά, δυνατά.

Δεν θα υπεισέλθω στο υπόλοιπο Τυπικό που ακολούθησε κατά τη δοκιμασία μου. Εχει να κάνει με την παροχή διαβεβαιώσεων του μυούμενου ότι αποδέχεται τους Κανονισμούς της Σεπτής Στοάς, και με δεμένα μάτια βαδίζει μπροστά από τους αδελφούς του (πλέον) σε ένα συμβολικό μονοπάτι προς την αρετή και την πνευματική τελείωση, ενώ του τονίζεται ότι θα είναι επαίσχυντη πράξη οποιαδήποτε αποκάλυψη των μυστικών του τάγματος (χωρίς απειλές ή άλλες βάρβαρες διαδικασίες που γράφουν οι διάφοροι άσχετοι).


Ουσιαστικά, και πέρα από τις διαδικασίες που κάθε μία τους έχει το δικό της συμβολισμό, η μύηση έχει το συμβολισμό της γέννησης του αμυήτου σε ένα κόσμο πνευματικού φωτός, όπου ο ίδιος και με τη βοήθεια των αδελφών του, θα προσπαθήσει να τελειωθεί πνευματικά και ηθικά.


Κάποια στιγμή ο μυούμενος οδηγείται και πάλι εκτός Ναού, όπου ντύνεται κανονικά και του λύνονται τα μάτια και οδηγείται ενώπιον του Σεβασμίου για την επίσημη διαβεβαίωση. Εκεί του δίνονται και οι οδηγίες της κεράμωσης (πως να αναγνωρίζεται ως Τέκτων, δια του σημείου, της χειραψίας και της μυστικής λέξεως) και φοράει το λευκό περίζωμα του μαθητή και τα λευκά γάντια. Μετά οδηγείται στην κορυφή της στήλης του Βορρά ως τιμώμενο πρόσωπο και του δίνεται ένα ξίφος να κρατάει όσο κάθεται.

Τραπεζαρία για τα δείπνα μετά τις εργασίες.
Φωτό από τεκτονικό μέγαρο βορείων προαστίων των Αθηνών,

Μετά το πέρας των εργασιών, όλοι οι αδελφοί περνούν μπροστά του και του δίνουν τον τριπλό αδελφικό ασπασμό, κάνοντάς τον πλέον αποδεκτό ως αδελφό τους.


Ετσι, τόσο απλά και ωραία, έγινα Τέκτων πριν αρκετό καιρό....απεκδυόμενος τα μέταλλα (χρήματα, όπλα και αξιώματα) και βαδίζοντας εντός του Ναού ταπεινά, όπως πρέπει να πράττει κάθε άνθρωπος στη ζωή του.

ΤΕΛΕΟΛΟΓΙΑ

Τόσες και τόσες φορές ευρισκόμενος μεταξύ αγαπημένων αδελφών στις Στοές μας έχω προβληματιστεί για τον αληθή σκοπό της θεοφιλούς μας οργάνωσης. Τι άραγε μπορεί να εξυπηρετεί η τακτική συνάθροιση μορφωμένων, κοινωνικώς καταξιωμένων και οικονομικώς ευκατάστατων ανδρών, σε ιερούς «οίκους» φιλοσοφικού προβληματισμού;

Μια απάντηση θα προσπαθήσω να δώσω αναπτύσσοντας κάποιες σκέψεις που κατά καιρούς έχουν περάσει από το μυαλό μου. Αρχικώς, αν δεχθούμε πως εχθροί της Τεκτονικής είναι η άγνοια, η τυραννία και ο φανατισμός, τότε δεν μπορεί παρά ο θεσμός μας να στοχεύει αρχικώς και κατά τεκμήριο στην γνώση, στην ελευθερία και στο μέτρο. Και υπήρξαν εποχές κατά τις οποίες η άγνοια επικρατούσε, η τυραννία επεβάλλετο και ο φανατισμός ήταν ο συνήθης τρόπος αντιδράσεως της κοινωνίας. Άνθρωποι οι οποίοι αναζητούσαν βαθύτερες αλήθειες αμφιβάλλοντας για τις κοινωνικές, πολιτικές ή επιστημονικές βεβαιότητες, συχνά ανεζήτησαν καταφύγιο των ιδεών τους.

Κατά την βυζαντινή περίοδο τα μοναστήρια λειτούργησαν ως τέλειες κιβωτοί τόσο της γνώσης αυτής καθαυτής, όσο και των προσωπικοτήτων οι οποίες αναζητούσαν την γνώση έξω και πέραν των κοινωνικών ή των πολιτικών φραγμών της εποχής τους. Βεβαίως το κόστος της γνώσης ήταν μείζον, αν σκεφθεί κανείς ότι οι μοναχοί θυσίαζαν γι’ αυτήν τις απολαύσεις του κόσμου και την ελευθεριάζουσα ζωή της πόλεως. Όμως εκεί στα μεσαιωνικά scriptoria, τις βιβλιοθήκες και τους φιλοσοφικούς διαδρόμους των μοναστηριών, ανακάλυπταν εκπληκτικές αλήθειες, θαυμάσια φιλολογικά κείμενα που τους χάριζαν την ηδονή του πνεύματος, επιστημονικές θεωρίες που κρατούσαν για χρόνια απασχολημένο το μυαλό τους, ενώ το ίδιο το πρόγραμμα της προσευχής και της εγκράτειας των μοναστηριών τους χάριζε καθαρότητα πνεύματος, ηρεμία και ψυχική ισορροπία. Μέσα στα μεσαιωνικά μοναστήρια μακριά από τους κενόδοξους καθηγητές, τους φιλόδοξους κληρικούς και τους ημιμαθείς αριστοκράτες, βλάσταιναν για αιώνες οι πνευματικοί μαργαρίτες της Ανατολής, χάρη και στους οποίους σήμερα γνωρίζουμε τόσα για την λαμπρή περίοδο της αρχαιότητος.

Στη Δύση τα πράγματα ήσαν διαφορετικά. Σπάνια τα παραδείγματα των μοναστηριών που κράτησαν αναμμένο το φως της γνώσεως. Πλήρες σκότος με ελάχιστες και ανάξιες λόγου εξαιρέσεις (ως τις αρχές του 14ου αι.). Όταν και πάλι άναψαν τα φώτα με το ιταλικό rinascimento, πολλοί από τους φυσικούς εχθρούς του πνεύματος και της επιστήμης δεν το πήραν καν είδηση. Ο ηθικά διεφθαρμένος παπικός κλήρος αγκάλιασε αρχικά με ζέση το νέο κίνημα, τουλάχιστον ως προς την καλλιτεχνική του πλευρά. Αργότερα (17ος αι.) οι Πάπες θεώρησαν ότι πηγή της απείθειας των λαϊκών μαζών προς τις επιταγές της Εκκλησίας ήταν η πνευματική αναγέννηση της Ευρώπης. Όμως ο ρους της ιστορίας δεν ήταν δυνατόν να ανασχεθεί. Ωστόσο οι πολιτικές ηγεσίες είχαν λάβει πιο έγκαιρα τα ανησυχητικά μηνύματα και δεν ήσαν διατεθειμένες να επιτρέψουν την εξάπλωση των φιλελεύθερων ιδεών. Έτσι ενώ το πνεύμα δεν βρήκε τόσο λυσσαλέα αντίδραση, οι πολιτικές ιδέες έγιναν έγκλημα καθοσιώσεως. Τότε ήταν που τα ανήσυχα μυαλά της Ευρώπης αριστοκράτες και popolo ένιωσαν την ανάγκη ενός τόπου ασφαλούς ανταλλαγής απόψεων χωρίς φόβο και πάθος, αλλά με ποιότητα. Οι ενώσεις των λιθοξόων που είχαν ήδη τότε αποδεχθεί στις τάξεις τους φιλοσόφους και θετικούς επιστήμονες, τώρα έδωσαν στέγη στους εκκολαπτόμενους πολιτικούς ή κοινωνικούς επαναστάτες της Ευρώπης, αλλά και της Αμερικής (18ος – 19ος αι.).

Ο Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος.
Μικρογραφία από βυζαντινό χειρόγραφο
το οποίο φυλάσσεται σε βιβλιοθήκη των παρισίων.

Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στον προεπαναστατικό ελλαδικό χώρο. Οι περισσότεροι έμποροι, μορφωμένοι κληρικοί, ελληνικής καταγωγής πολιτικοί, στρατιωτικοί και δάσκαλοι του εξωτερικού βρήκαν στις Στοές το ασφαλές καταφύγιο της νεογέννητης εθνικής ιδέας.

Σήμερα; Ποιος ο σκοπός όσων συναθροιζόμαστε τακτικά τις Στοές μας. Άλλοι λένε «Να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Έτσι θα βοηθήσουμε την ηθικά παρακμασμένη κοινωνία μας.» Άλλοι λένε «Να ανακαλύψουμε την νέα επαναστατικότητα, η οποία θα μας βγάλει από το αδιέξοδο της εποχής μας.» Άλλοι είπαν «Για να διαφυλάξουμε την φλόγα του πνεύματος άσβεστη αν και όποτε παραστεί ανάγκη.»

Αυτή η τελευταία εκδοχή με εντυπωσίασε και θέλησα κάπως να την αναπτύξω στο μυαλό μου. Πιστεύω λοιπόν πως στην εποχή μας ενώ έχουμε πολλές γνώσεις, δεν έχουμε γνώση. Ενώ γνωρίζουμε το νόημα εννοιών όπως ελευθερία, αξιοπρέπεια, ισότητα, δεν τις βιώνουμε στην πράξη. Όταν η κοινωνία αναγνωρίσει αυτό το κενό, θα χρειαστεί να το καλύψει. Τότε είναι που ο Τέκτων θα κληθεί να διαδραματίσει ρόλο. Επίσης, στο τέλος του χρόνου ή του ιστορικού κύκλου που βιώνουμε τώρα, αν επιβιώσουν οι άνθρωποι, πάλι η σπουδαιότητα της Τεκτονικής, ως κιβωτού της ανθρώπινης γνώσης, θα είναι μεγάλη.

Κοινώς στις Στοές κείται αποθησαυρισμένος ο πλούτος της γνώσης του ανθρώπου, ηθικής, λογικής, συναισθηματικής. Όσοι Τέκτονες το κατανοούν ωφελούνται. Όταν η κοινωνία μας θα χρειαστεί την μυστική αυτή κλείδα για να ανοίξει και πάλι την θήρα της καρδιάς και του λόγου, εμείς οι Τέκτονες θα είμαστε εκεί για να παραδώσουμε αυτό το τόσο πολύτιμο, το ζωτικό μέσον.

Αδ:. Γ:.Π:.Λ:.